Kto pojedzie ze swoim Khalem Drogo do Szwajcarii z przewodnikiem Szwajcaria i Liechtenstein. Inspirator Podróżniczy?

Od śmieszków grożących swoim ulubionym bohaterom zabraniem ich do pracy do rozbudowanych zbójeckich historii z dialogami i opisami przyrody*.

*niepotrzebne skreślić

Czytelnicy Szwajcarskiego Blabliblu jak zwykle się popisali kreatywnością i zaangażowaniem! Tak trudno było przyznać 3 nagrody książkowe, że aż postanowiłam przyznać 4. Chciałabym więcej, ale jak zwykł mawiać mój kolega wykładający na uniwerku: „Gdzieś trzeba postawić granicę. Przepuścisz tych, których brakuje pół punktu do zdania egzaminu, to odezwą się do Ciebie ci, którym brakuje jednego punktu…” Dlatego 4, a nie 5, 6, czy wszystkim… Uffff, było ciężko!

Co trzeba wziąć na elegancką podróż pociągiem Belle Epoque z Montreux do Zweisimmen? Oczywiście przewodnik po Szwajcarii i Liechtensteinie! Zdjęcie: Mag Simm.

Zadanie konkursowe polegało na zaplanowaniu zwiedzania Szwajcarii wraz ze swoim ulubionym bohaterem ze świata kultury (wysokiej i popularnej). Nagroda? Mój przewodnik „Szwajcaria i Liechtenstein. Inspirator Podróżniczy” napisany wraz z Wydawnictwem Pascal.

AND THE WINNERS ARE…

Czytaj dalej …

Przewodnik po Szwajcarii i Liechtensteinie!

Kochani! Z wielką radością ogłaszam, że już 20 lutego na półki polskich księgarni powędruje nowiuśki, pachnący farbą drukarską przewodnik po Szwajcarii i Liechtensteinie z mapą turystyczną przygotowany przez autorkę Szwajcarskiego Blabliblu wraz z Wydawnictwem PASCAL.
Znajdziecie tam nie tylko opis atrakcji turystycznych, ale również mnóstwo praktycznych porad, namiary na klimatyczne knajpki i dobre restauracje i ciekawe historie i anegdotki dotyczące różnych miejsc i regionów.
Mam nadzieję, że moja kolejna książka przybliży Wam Szwajcarię z tej najpiękniejszej perspektywy!

Polak potrafi, czyli o bardzo polskim jedzeniu w bardzo niepolskich okolicznościach (wyniki konkursu)

Zgodnie z obietnicą dziś dowiemy się, kto najbardziej mnie przekonał swoją historią o tym, jak Polacy potrafią sobie kreatywnie radzić z tęsknotą za polskimi produktami. 3 zwycięzców otrzyma kupon na 50 chf do Polish Shopu, gdzie sobie będą mogli nakupić śledzi i ogórków kiszonych i przynajmniej na moment zapomną o uporczywych ciągotach żurkowo – bigosowych. Już po otrzymaniu trzeciej historii byłam całkiem zdecydowana, kto będzie zwycięzcą, po czwartej wiedziałam, że będzie ciężko, po piątej drapałam się z zakłopotaniem po głowie, a potem po prostu oklapłam z żalu. Wszystkich nie dało się nagrodzić. Jakoś musiałam wybrać 3 osoby!

Źródło: Unsplash

Wybór był oczywiście bardzo subiektywny i nie zdziwiłabym się, gdybyście na moim miejscu zdecydowali inaczej. Przeczytajcie 3 historie, których autorzy dostaną voucher na 50 chf do Polish Shopu:

  1. Magdalena Zofia S. (historia z facebooka):

Zabawna historia jedzeniowa… Moja ulubiona bardziej nostalgiczna niż zabawna i nie związana z emigracja to nasz rodzinny wynalazek na kolacje. W okresie przemian ustrojowych było ciężko. Baardzo ciężko. Moja mama pięknie ukrywała fakt że kolacje dla całej rodziny musiała zrobić za 3 zł. Robiła nam te pyszne kanapki z koncentratem pomidorowym, cebulą pokrojona w kosteczkę i świeżo zmielonym pieprzem.
Do dziś z bratem jak przyjeżdżamy z naszych metropolii, lodówka ugina się od sopockiej, grujerow i innych burżuizmów, my spokojnie robimy sobie te koncentratowe kanapki. Myślę, że każdy w domu ma takie comfort food, które naszym rodzicom kojarzą się z ekonomicznym dramatem, a nam ze słodkim dzieciństwem 🙂

Czytaj dalej …

Kim jest Blabliblu?

Z okazji 5 tysięcy fanów na facebooku postanowiłam wrócić do korzeni mojego blogowania i napisać Wam trochę o sobie. Minęły już te czasy, gdy artykuły na Blabliblu i posty na fejsbukowym fanpejdżu były subiektywne, pisane z perspektywy świeżej imigrantki, którą wszystko fascynuje i dziwi. Z czasem przybyło mnóstwo nowych czytelników (na blogu 20 tysięcy wejść miesięcznie cudownie się podwoiło), obserwujących i fanów, którzy niekoniecznie wiedzą, skąd się wzięło Blabliblu i kto jest jego autorem. Nie wszyscy metodycznie czytają wpisy jeden po drugim od samego początku i są w stanie prześledzić mój rozwój jako autorki i imigrantki od humorystycznych anegdotek o pomyłkach językowych do dopracowanych esejów o obronności Szwajcarii. Trudno jest dołączyć (choć nie jest to niemożliwe) do projektu w zaawansowanej fazie realizacji. Fakt – tak czy siak w komentarzach, czy na fejsie pojawia się dużo „nowych”, którzy nie wstydzą się dzielić swoimi opiniami. I to mnie niezmiennie cieszy. Ci nowi traktują jednak zwykle Blabliblu bezosobowo – jako kolejną witrynę internetową z anonimowym autorem.

Nic dziwnego – jakiś czas temu niemal zupełnie przestałam się dzielić moją prywatnością na blogu, który i tak nigdy nie był zbiorem instagramowych koktajli w fotogenicznym otoczeniu. Rezygnacja z osobistych postów przy zdecydowanym wzroście popularności bloga doprowadziły do tego, że stał się tak przezroczysty jak gazeta. Nie powinnam się tym martwić – w końcu to kolejny krok do profesjonalizacji bloga – gdyby nie to, że jest jedna rzecz, której żałuję. Otóż kiedyś udało mi się zgromadzić kameralne grono czytelników, które regularnie pojawiało się na blogu tworząc bardzo zgraną nihilistyczno-sarkastyczną społeczność. Popularność i profesjonalizacja bloga doprowadziły jednak do rozrzedzenia tej grupy. Owszem, mogłabym walczyć o zachowanie identycznego, intymnego charakteru bloga jak wcześniej dzieląc się częściej moim światem wewnętrznym z czytelnikami, ale… nie potrafiłam tego robić.

Czytaj dalej …

Rezultaty turystycznego konkursu mikołajowego

Uwielbiam konkursy, ponieważ po pierwsze kocham dawać prezenty, a po drugie czytanie Waszych nieziemskich pomysłów sprawia mi zawsze ogromną radość. Gorzej niestety z wybraniem zwycięzców, bo ja (ciężko to przyznać na głos komuś, kto woli być dla otoczenia zły, zły, zły!) pod wszystkimi warstwami sarkazmu, ironii, nihilizmu i zimnego pragmatyzmu mam zwyczajnie takie książkowe dobre serce. Darth Vader pod swoim czarnym płaszczem jest gąską z Sierotki Marysi, co poszła na jagody, czy jak to tam było… Ech, życie.

Kto wygrywa?

Otrzymałam 20 wypowiedzi, za serce chwyciło mnie wiele z nich, ale trzy szczególnie. Nawet szczerze mówiąc trudno mi jest uzasadnić, dlaczego. Czytaj dalej …

Jak zostać sławnym i bogatym blogerem

Żebym ja tylko wiedziała jak…

 

Ostatnio otrzymuję mnóstwo pytań na temat blogowania jako-takiego.

  • Jak wybrać szatę graficzną?… Czy to w ogóle jest istotne?
  • Skąd wzięłaś czytelników swojego bloga?
  • Czy ważne jest ujawnianie, kim jestem? Czy nie lepiej jest stworzyć fałszywą tożsamość? (W domyśle: Ja nie chcę pisać o sobie!)
  • Czy mogę stworzyć takiego bloga „na próbę”, a potem się zobaczy?

 

Nie czuję się wcale ekspertem w tym temacie. Jest wiele blogów na temat samego blogowania, gdzie możecie znaleźć o wiele lepsze i bardziej fachowe porady. Mam jednak wrażenie, że pewne aspekty blogowania są całkowicie przemilczane. Podejrzewam, że wielu początkujących blogerów inaczej by podeszło do sprawy, gdyby wiedziało z czym to się je. Po drugie, skoro to mnie właśnie pytacie, to dlaczego to ja mam Wam nie odpowiedzieć, tylko odsyłać do blogowych mastodontów.

Czytaj dalej …

Szwajcarzy o Polsce i Polakach – projekt z okazji 11 listopada

Kochani Polacy!

Chciałabym uczcić Święto Niepodległości wyjątkowym projektem. Jak dotąd opowiadałam Wam po polsku o Szwajcarii i Szwajcarach. Tego wyjątkowego dnia chciałabym obrócić kota ogonem i oddać mojego bloga w ręce Szwajcarów.

Czy bylibyście w stanie mi pomóc zebrać krótkie kilkuzdaniowe wypowiedzi Szwajcarów o naszym kraju i Polakach?

Szwajcarzy o Polsce i Polakach

Nie chcę narzucać z góry tematów, bo liczę na to, że każdy kto weźmie udział w moim projekcie będzie miał do niego unikalne podejście. Przyjaźń z Polakami? Polacy jako pracownicy albo szefowie? Polska ekonomia? Polityka? Codzienność? Sławni Polacy? A może po prostu tak ogólnie, co im przychodzi do głowy, gdy słyszą słowo „Polska”?

Czytaj dalej …

Blogini Blabliblu, teksty, co mają płeć i kobiece „nie umiem”

W dzisiejszym artykule więcej pytań niż odpowiedzi. Mam kilka bardzo konkretnych spostrzeżeń i nie potrafię na ich podstawie wysnuć żadnych wniosków. Mam nadzieję, że mi w tym pomożecie.

Tekst literacki zwykle ma płeć. Perspektywa kobieca lub męska zawsze gdzieś tam brzęczy w warstwie niewidzialnej na pierwszy rzut oka. Przyciąga jednych i drażni drugich. Sprawia, że testy kobiece przemawiają silniej do kobiet, a teksty męskie do mężczyzn. To było dla mnie oczywiste przez wiele, wiele lat. Co więcej, zawsze zdawało mi się, że piszę dla kobiet – silnych, świadomych siebie, wyzwolonych, a jednocześnie bardzo kobiecych kobiet. A tu niespodzianka…

Ostatnio dostałam propozycję współpracy z pewnym typowo kobiecym portalem.

– Jesteśmy pod wrażeniem… plepleple…, ale proszę nam przedstawić czarno na białym, że pani teksty są chętnie czytane przez dziewczyny. Najlepiej po prostu proszę nam przesłać kopię statystyk bloga.

Ależ oczywiście, przecież to tylko formalność. Dlatego możecie sobie wyobrazić moją nietęgą minę, gdy okazało się, że 60% moich czytelników to mężczyźni… Kreatywny marketing jest niczym kreatywna księgowość, więc szybko sięgnęłam do statystyk fanpejdża na fejsbuku, z których wynikało, że 75% moich fanów to dziewczyny. Niestety, moja rozmówczyni była bezlitosna.

– No tak, ale kobiety są ogólnie o wiele bardziej aktywne na mediach społecznościowych, więc to o niczym nie świadczy. Bardzo prosimy o statystyki z bloga.

– Eeee… czy 40% czytelników w spódnicach to według Was dobry wynik?…

Próbowałam jeszcze argumentować, że to na pewno kobiety czytają mojego bloga na komputerach mężów, ale zdaje się, że moje tłumaczenia nie trafiły na bardzo podatny grunt.

Czytaj dalej …

Syndrom żony piłkarza

Ja się po prostu nie nadaję. Nie pasuję. Jestem prawdziwym dzikusem z pola kukurydzy z widłami w łapie… – z takim przekonaniem wychodzę ze wszelkich webinarów, podcastów pełnych porad „jak dobrze blogować”, „jak wydać książkę”, „jak zarządzać czasem”, „jak zarabiać na swoim hobby”, „jak się samorealizować”… Samorealizacja, piękni, uśmiechnięci ludzie, okrągłe hasła i, co gorsza, artykuły pełne prawdy! Bo jeśli zawartość tych wszystkich mądrych poradników, webinarów, podcastów, wykładów, TED’ów, seminariów byłaby idiotyczna i nieprawdziwa, łatwiej mi by było je wyśmiać i olać.

Tymczasem są tam i wszystkie śmieją się ze mnie, wydeptującą sobie pracowicie ścieżkę pośród chaszczy, mimo że obok mnie biegnie trakt, po którym biegają tłumy.

Kilka tygodni temu spotkałam się z koleżankami i powiedziałam im, że nie chcę iść za rękę z żadnym wydawnictwem. Nie bawi mnie żebranie, chodzenie na kompromisy i nachalna „sprzedaż” mojego produktu. Chciałabym wydać książkę sama i albo założyć wydawnictwo albo dokonać tak popularnego teraz self-publishingu. Koleżanki, przedsiębiorcze i ogarnięte dziewczyny, od razu stworzyły mi niemal kompletny plan działań. Zajrzyj na tę stronę – odnajdziesz tam kompletny kosztorys, jak to zrobić. Stwórz społeczność dookoła siebie jak to zrobił XYZ. A ABC napisał o tym książkę, a CDE radzi, żeby zacząć od tego i śmego (…)

Czytaj dalej …